เมื่อไม่นานมานี้นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
เรื่องเกี่ยวกับ
ร้านอาหารเจ้าประจำครับ
อร่อยมากๆ
ให้เยอะราคาถูกคนแน่น
มากๆด้วย
แต่หลังๆไปพบว่าคนขายเปลี่ยนคน
เพราะคนเดิมเค้า เซ๊ง ร้านให้คนอื่นแทน
นอกจากไม่อร่อยเหมือนเดิม
ยังให้น้อยลงด้วย
ตามมาด้วยคนน้อยลง
แล้วก็บ่นว่าขาดทุน
สุดท้ายก็ปิดตัวไป
ผมไม่เข้าใจจริง
มีหลายครั้ง
ที่ผมไปรอรถอยู่
หน้าตึกแถวแห่งหนึ่ง
ซึ่งเปิดให้เช้า
มีคนไปทำร้านอาหาร
ท่าจะขายดีมากเลยล่ะ
เพราะแถวนั้นคนแวะกินกันเยอะ
แต่ผิดคาด
แทบไม่มีคนเลยด้วยซ่ำ
เลย ลองไปชิมดู
โอแม่เจ้า รสชาติจื่ด ชื่ด ซะไม่มี
ผมไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจ
จิตใจของคนประเภทนี้เลย
รู้ก็รู้ว่า
อาหารที่ท่านขายอยู่
รสชาติห่วยแตก
ให้น้อย ไม่รู้จะเสียดายพวกเนื้อ พวกเครื่อง ทำไม ยังไงก็ได้กำไรอยู่แล้ว
ทำไม ทำไม ไม่ไปหาสูตรไม่ปรับปรุงตัวเอง
ก็นิแหละคนเราถึงเจ๊ง
ยังมีอีกร้านหนึ่งแค้นมาก
ถึงจะทำอร่อยก็ตาม
เป็นป้าอ้วน อ้วน
ช้า ช้า ช้า มาก มาก
ขาย
ข้าวว
ขาา
หมู
อยู่
ที่เส้น
วรรค
เยอะ
เยอะ
ให้
อ่าน
ช้า
ช้า
ตาม
สปีด
ที่
ป้า
แก
ทำ
น่ะ
นะ
จำได้แม่นเลยว่า
สั่งข้าวขาหมูจานหนึ่ง
ป้า
แก
จ้อง
ไปที่
กะ
ละ
มั่ง
อย่าง
ตั้ง
ใจ
จาก
นั้น
ก็
ค่อย
ค่อย
เอื่อม
มืออ
ไป
ตัก
อย่าง
แน่ว
แน่
คน
แล้ว
คน
อีก
กว่า
จะ
เอา
มีดแล่
เนื้อ
ออก
มา
ได้
แล้ว
จึงง
พิจรณา
ว่า
จะ
สับบ
ปุ
(เสียงบังตอตกกระทบเขียง)
สับ
ปุ
สับ
ปุ
ห้านาทีผ่านไป ผมได้ข้าวขาหมูธรรมดาๆ ไม่มีไข่
มาหนึ่งจาน นิถ้าผมสั่งไข่ด้วยคงเสียเวลาอีก สองถึงสามนาทีผมคง
หิวตายไปก่อนแน่ๆ ถ้าคนเข้าร้านแกซัก สี่คนนิกว่าจะทำเสร็จก็ครึ่งชั่วโมงเข้าไปแล้วมั๊ง
ไม่ถึง 1 เดือน ป้าก็ปิดร้านไป อย่างรวดเร็วไม่สมกับเป็นป้า สโล เลยนะ
